Το νέο μου μυθιστόρημα με τίτλο: "Λευτέρης Θαλασσινός, μία ιστορία δειλίας και μία ανειλικρίνειας" αναφέρεται στις έννοιες του ξένου, της μοναξιάς, της δειλίας και της ανειλικρίνειας. Πέρα όμως από τις παραπάνω έννοιες, στα βιβλία μου επαναλαμβάνεται ένα μοτίβο, το οποίο διαπραγματεύεται πρωτίστως τις σχέσεις των ανθρώπων, τα ερωτηματικά και τα μυστήρια που τις ορίζουν, μα κυρίως αυτό που με “ιντριγκάρει” είναι το απρόβλεπτο, που πάντα ελλοχεύει στις ζωές των ανθρώπων. Με ενδιαφέρουν εκείνες οι στιγμές στον χρόνο, οι ελάχιστες στιγμές, που είναι όμως ικανές να ανατρέψουν κάθε σειρά με την οποία είχες πιστέψει, ότι όριζες το μέλλον σου.
 |
Το μυθιστόρημα αυτό διαπραγματεύεται όμως κι ένα κομμάτι από το ιστορικό παρελθόν της Καρπάθου, από αυτά που δεν γράφονται με χρυσά γράμματα, από εκείνα που ένας από τους ήρωες μου τα χαρακτηρίζει ως τερτίπια της ιστορίας.
Αν μου ζητούσατε μια σύντομη περίληψη του νέου μου μυθιστορήματος θα σας έλεγα: Ο συγγραφέας Λευτέρης Θαλασσινός συζεί σε ένα στενάχωρο διαμέρισμα, στο κέντρο των Αθηνών, με την αρκετά νεότερη του Κυμώ. Εκείνη έχει βρει ένα ασφαλές αραξοβόλι, έτσι νομίζει, ενώ ο Θαλασσινός μέσα του κρύβει ένα ασήκωτο βάρος, το οποίο διστάζει να φανερώσει, σε όλη του την έκταση, ακόμη και στον ίδιο τον εαυτό του.
Όλα ανατρέπονται το καλοκαίρι του 2010, όταν τολμούν ένα ταξίδι στην Κρήτη τόπο καταγωγής της Κυμούς και στη συνέχεια στην Κάρπαθο, τον γενέθλιο τόπο του Θαλασσινού. Όπως γίνεται συνήθως το σύμπαν συνωμοτεί, το κουβάρι ξετυλίγεται και στη δίνη των αποκαλύψεων τα καλά κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια. Ο Θαλασσινός συλλαμβάνεται ως ύποπτος για έναν φόνο, η Κυμώ αντιπαλεύει με τον εαυτό της μην θέλοντας να χαρακτηριστεί και πάλι ως ανόητη, το θύμα του φόνου τελικά είναι ζωντανό, υπάρχει όμως θύμα, ως που η ιστορία φτάνει στα σκοτεινά χρόνια της Ιταλοκρατίας, όπου αναδύεται μια ιστορία αγάπης, ατιμίας αλλά και ατελείωτου πόνου. Κι ενώ επέρχεται η κάθαρση, αναρωτιόμαστε πόσο λυτρωτική τελικά είναι αυτή, αν είμαστε καταδικασμένοι να ακολουθούμε τα χνάρια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας;
Το πρώτο ερώτημα που οφείλω να απαντήσω ως συγγραφέας, είναι γιατί γράφω ιστορίες; Κι εδώ η απάντηση πολλές φορές δεν είναι τόσο ευδιάκριτη. Διότι κατά τη διαδικασία της γραφής, ειδικά ενός μυθιστορήματος, διεισδύουν δεκάδες άλλες παράμετροι, που συναλλάσσονται με την ψυχή και την καρδιά μου, όλες βασανιστικές, με ευχαριστούν όμως διότι περιέχουν τα ελάχιστα εκείνα ψήγματα της δημιουργίας, που στο τέλος της ημέρας με αφήνουν απόλυτα ικανοποιημένο.
Είναι η γραφή λοιπόν μια σαδομαζοχιστική σχέση; Ίσως! Θέλει αυστηρό πρόγραμμα, πειθαρχία στη διαδικασία της γραφής, πόνο όταν πιέζεις τα συναισθήματά σου, αγωνία για το αποτέλεσμα. Σίγουρα όμως στο τέλος αυτής της επίπονης διαδρομής μου αφήνει μια γλυκιά αίσθηση πλήρωσης, τη στιγμή που γράφω τη λέξη "τέλος". Παραδόξως αυτή η τελική στιγμή με την γλυκύτητά της δεν είναι αυτή που κρατώ μέσα μου. Αυτά που μένουν είναι τα πολλά μικρά στιγμιότυπα την ώρα που κτυπούσα τα πλήκτρα μπροστά στον υπολογιστή μου, κάνοντας ατελείωτες διορθώσεις, τροποποιώντας όσα είχα γράψει, όταν νέες ιδέες αναφύονταν από το πουθενά κι εγώ ήθελα να τις χωρέσω όλες στην ιστορία μου.
Ύστερα είναι και οι ήρωες μου. Οι οποίοι από τη στιγμή που που τους δημιουργώ, με συντροφεύουν, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της γραφής, αλλά όλη την μέρα, εμφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο θυμίζοντάς μου κάτι, ακόμα και στον ύπνο μου, απαιτούν να έχουν το δικό τους ρόλο σε όλη τη διαδικασία κι εκεί κάπου πρέπει να τραβήξω τα χαλινάρια, κάπου να τα χαλαρώσω, ώστε η ιστορία να προχωρήσει. Είναι αλήθεια, ότι όταν γράφω, ποτέ δεν ξέρω το τέλος. Αρνούμαι να το ορίσω εκ των προτέρων, προτιμώ οι λέξεις, η πλοκή, οι ίδιοι οι ήρωες μου να με οδηγήσουν σε αυτό.
Είναι γεγονός ότι οι περισσότερες ιστορίες που πλάθω, είναι εμπνευσμένες από το νησί μου. Βλέπετε ο νόστος, η λέξη που τόσο επιδέξια χρησιμοποίησε ο Όμηρος για το θρυλικό ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη, είναι μια λέξη που κατατρέχει εμάς τους Καρπάθιους της διασποράς. Και η λέξη νοσταλγία, για την πατρώα γη όπως αρέσκομαι να λέω, περιέχει μέσα της τη λέξη άλγος, τον πόνο δηλαδή. Κι όπου υπάρχει πόνος, σίγουρα κάπου εκεί συγκατοικεί και η έμπνευση.
Ζούμε και δραστηριοποιούμαστε μακριά από το αγαπημένο μας νησί, ακολουθούμενοι από την κατάρα του μετανάστη ως το τέλος της ζωής μας. Ονειρευόμαστε τον τόπο που μεγαλώσαμε, αναπνέουμε με την γλυκιά ανάμνηση των στενών και των εξοχών που περιδιαβήκαμε, μιας αγκαλιάς που κλειστήκαμε μέσα, δροσιζόμαστε ακόμα με τη θύμησή των παραλιών που απολαύσαμε, υπομειδιούμε με τους ήχους των πανηγυριών που κρατάμε σαν φυλακτό στο μυαλό μας. Κι ακόμα είμαστε δεμένοι με τα έθιμα των χωριών μας, ευτυχώς ξεπεράσαμε εν πολλοίς εκείνα τα ήθη που καταπίεζαν τους προγόνους, μα το κυριότερο, δεν πάψαμε ποτέ να αγαπάμε τον τόπο μας, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε από αυτόν. Είναι η ευχή και η κατάρα της αρχαίας μνημοσύνης, που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε, συγχρόνως όμως δίνει δύναμη στην ψυχή και παρηγοριά στο νου.
Στη συνέχεια ίσως αναρωτηθείτε γιατί επιμένω να εκδίδω βιβλία στο δυσμενές εκδοτικό περιβάλλον της χώρας μας. Κι εδώ η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ίσως από υπέρμετρο εγωισμό, θεωρώντας ότι έχω γράψει μια ιστορία η οποία αξίζει να διαβαστεί από περισσότερο κόσμο; Ίσως διότι διαισθάνομαι ότι έχω αληθινούς φίλους, που πιστεύουν σε μένα και χαίρονται τις ιστορίες μου;
(Από την παρουσίαση του μυθιστορήματος στον Πειραιά στις 28-3-2026)
Μπορείτε να ζητήσετε το μυθιστόρημά μου στο βιβλιοπωλείο με το οποίο συνεργάζεστε ή από τον εκδοτικό οίκο στο τηλέφωνο 6906024756
