Αντί λοιπόν να χαθώ στο ανεξάντλητο έργο του ή την συναρπαστική βιογραφία του, σήμερα θα σταθώ σε τρία μόνο τραγούδια του. Aπό τα παλαιότερα του, από την εποχή του Νέου Κύματος, αυτά τα οποία με σημάδεψαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70, τότε που τα άκουσα για πρώτη φορά.
Το τελευταίο τραγούδι είναι το: Ένας Ιρλανδός κι ένας Ιουδαίος σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και με πρώτη εκτέλεση αυτή του Γιώργου Ρωμανού (1965). Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, γνωστούς ως Μυθολογία. Όπως λέει ο ίδιος, μαζί με τον Γκάτσο, θέλησαν να φέρουν μία επανάσταση στην πατρίδα μας. Όχι με τανκς αλλά με τον λόγο και τη μουσική. Και για να γίνει αυτό έπρεπε να γραφτούν νέοι μύθοι, έργο που ανέλαβε ο Γκάτσος και "μουσική υπόκρουση" του μεγάλου μας συνθέτη.
Κλείνοντας, θα σας προκαλέσω, μπορείτε να απαντήσετε στα σχόλια αν θέλετε, ποια είναι τα αγαπημένα σας τραγούδια του μεγάλου μας συνθέτη, του Μάνου Χατζιδάκι; Γιατί πιστεύω, ότι σίγουρα κάποια υπάρχουν βαθιά ριζωμένα στην καρδιά σας!
Ξεκινώ με το: Ένα μύθο θα σας πω, σε στίχους τους Σταύρου Θρασυβούλου, στην πρώτη του εκτέλεση από την χαρακτηριστική φωνή του Γιώργου Μούτσιου και της Νάνα Μούσχουρη. Το τραγούδι αυτό ακούστηκε για πρώτη φορά στη θεατρική παράσταση Λυσιστράτη του 1958 και ηχογραφήθηκε το 1961. Αγαπήθηκε ιδιαιτέρως και τα επόμενα χρόνια, κυρίως τη δεκαετία του 70, ακολούθησαν πολλές επανεκτελέσεις του.
Το επόμενο τραγούδι είναι το γνωστό: Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι. Από την αντιπολεμική θεατρική παράσταση Παραμύθι χωρίς όνομα, που έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης το 1959 (οι στίχοι του τραγουδιού είναι κι αυτοί δικοί του) και τραγουδήθηκε από τον Λάκη Παππά. Ιδιαίτερα αγαπητό σε μένα αυτό το τραγούδι, μιας και μου θυμίζει στη συμμετοχή μου στην παράσταση του έργου αυτού, που ανεβάσαμε ως μαθητές της Γ' Λυκείου, στο μικρό μας νησί.
Το τελευταίο τραγούδι είναι το: Ένας Ιρλανδός κι ένας Ιουδαίος σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και με πρώτη εκτέλεση αυτή του Γιώργου Ρωμανού (1965). Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, γνωστούς ως Μυθολογία. Όπως λέει ο ίδιος, μαζί με τον Γκάτσο, θέλησαν να φέρουν μία επανάσταση στην πατρίδα μας. Όχι με τανκς αλλά με τον λόγο και τη μουσική. Και για να γίνει αυτό έπρεπε να γραφτούν νέοι μύθοι, έργο που ανέλαβε ο Γκάτσος και "μουσική υπόκρουση" του μεγάλου μας συνθέτη.
Καλή σου μέρα Βασίλη Μεγάλος , μέγιστος ο Χατζηδάκης και ακόμη τα τραγούδια του τραγουδιούνται. Πολλά σιγοτραγουδούσα και ας ήταν πιο παλιά από μένα, θυμάμαι όμως με συγκίνηση το ''Μην τον ρωτάς τον Ουρανό'' που τραγουδούσε η μαμά μου -είχε ωραία φωνή- και πάντα με συγκινεί αυτό το τραγούδι ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα σαι καλά Βασίλη
Τι τραγούδι που αναφέρεις Άννα, είναι ένα ακόμα από τα πολλά διαμαντάκια που έγραψε, εμείς θυμόμαστε την εκτέλεση της Τζένης Καρέζη από την ταινία: Το νησί των γενναίων αλλά η πρώτη εκτέλεση ήταν της Μαίρη Λω (1959) με την υπέροχη φωνή της.
ΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου!
"Τ' αστέρι του βοριά" σε στίχους του Γκάτσου και με τη φωνή του Λέκκα. Το θεωρώ κορυφαία στιγμή στο έργο του μεγάλου μας συνθέτη. Μαζί με τον Θεοδωράκη, είναι οι πιο σπουδαίοι δημιουργοί της χώρας μας και θα μείνουν αθάνατοι μέσα απ' τα έργα τους. Μπράβο Βασίλη για το μικρό σου αφιέρωμα στον Μάνο μας. Πάντα μας συγκινούν αυτές οι μουσικές...
ΑπάντησηΔιαγραφήΦυσικά! Η φωνή του Λέκκα είναι μάλλον αυτή με την οποία η δική μας γενιά, έμαθε και αγάπησε τον Χατζηδάκι. Ο ιδανικός ερμηνευτής με τις νότες να βγαίνουν από την ψυχή του. Το αστέρι του Βοριά, ένα ακόμη διαμαντάκι στο τόσο σημαντικό έργο του Μάνου.
ΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου, Μαρία!!
Ο Μάνος Χατζηδάκης είναι ένας από τους λατρεμένους συνθέτες μου και όχι μόνο. Ένας πνευματικός άνθρωπος που ξεπερνάει τα όρια της μουσικής και απλώνεται σε όλο το χώρο του πνεύματος και της τέχνης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμβληματική προσωπικότητα, που σημάδεψε και τα κοινωνικά μας δρώμενα.
Για να έρθω στο ερώτημά σου, Βασίλη μου, έχω να πω ότι τα τραγούδια του Μάνου, σημάδεψαν τη ζωή μου από τα εφηβικά μου χρόνια.
Το μουσικό του έργο "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" είναι ένα από αυτά, Βασίλη για να συνεχίσω με τον "Μεγάλο ερωτικό"
Όσον αφορά συγκεκριμένα τραγούδια, ναι συναντιόμαστε στην αγάπη σου για την "Ποταμιά". Όλο το έργο "Παραμύθι χωρίς όνομα είναι υπέροχο" και για μένα λατρεμένο κομμάτι επίσης, το: "Ήταν καμάρι της αυγής"
Η θρυλική "Οδός ονείρων" , "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης", "Μανούλα μου", "Ηθοποιός", "Άσπρο περιστέρι", "Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι" αλλά και το επίσης μεγάλο "Είμαι αητός χωρίς φτερά".
Και λίγα είπα, Βασίλη. Ο κατάλογος είναι τεράστιος, παλικάρι μου.
Αχ τι μού θύμισες τώρα. Πρέπει να αρπάξω πάλι το αρμόνιο να τα θυμηθώ στη μουσική μου.
Καλό ξημέρωμα, φίλε μου.
Έχεις απολύτως δίκιο Γιάννη, η πνευματικότητα του ξεπερνούσε τα όρια της μουσικής. Δεν ξεχνώ για παράδειγμα, την "διακήρυξη" του για τον φασισμό. Η τη δουλειά του στο τρίτο πρόγραμμα.
ΔιαγραφήΌλα τα τραγούδια που αναφέρεις, είναι υπέροχα, δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις το καλύτερο , δεν υπάρχει.
Εύχομαι να πιάσεις και πάλι το αρμόνιο σου, μακάρι να ήξερα να παίζω κι εγώ.
Την Καλημέρα μου, φίλε!
Καλημέρα Βασίλη! Όμορφο το αφιέρωμά σου για τον μεγάλο Χατζηδάκη και σ' ευχαριστούμε! Σπουδαίος δημιουργός που σημάδεψε τη ζωή μας. Όλα του τα τραγούδια υπέροχα και ειλικρινά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Πολλά τα συναισθήματα ακούγοντάς τα. Ίσως ένα παραπάνω κλικ το "οδός ονείρων" Μου θυμίζει το δρόμο της ζωής μας, μια άλλη εποχή πολύτιμη στις σκέψεις μας! Να είσαι καλά Βασίλη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή εβδομάδα!
Χαίρομαι που σου αρέσει, αλίμονο Χατζηδάκις είναι αυτός! Σπουδαίο τραγούδι κι αυτό, από μια εμβληματική παράσταση της δεκαετίας του 60, με κορυφαίου δημιουργούς σε κάθε επίπεδο.
ΔιαγραφήΤην Καλημέρα μου, Αννίκα!