Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παύσω να σας παρακολουθώ, αλλά δεν θα είμαι τόσο ενεργός όπως μέχρι σήμερα.
Το καλοκαίρι για μένα -απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου- είχε άλλες προτεραιότητες. Να χαίρομαι τον ήλιο, να απολαμβάνω τη ζέστη (μου αρέσει), να νιώθω την αλμύρα της θάλασσας, να μπορώ ώρες ατελείωτες να χουζουρεύω στην αυλή μου ή σε κάποια καφετέρια με τους φίλους μου, να μοιράζομαι χρόνο με την οικογένεια μου, να αποθηκεύω εικόνες, ανθρώπινες, όμορφες εικόνες, να νιώθω τον διάχυτο ερωτισμό που εκπέμπεται από κάθε κατεύθυνση...
Το καλοκαίρι δεν γράφω (συνήθως) - για όλους τους παραπάνω λόγους μου είναι δύσκολο να πειθαρχήσω στους αυστηρούς κανόνες που απαιτεί η γραφή. Αλλά πέρα από αυτό, είναι και η περίοδος όπου αναστοχάζομαι πάνω σε όσα πέρασα ως προσχέδια στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου, που τα αφήνω κατά κάποιον τρόπο να ωριμάσουν μέσα μου, να γίνουν οι αναγκαίες αναπροσαρμογές στις ιστορίες που ξεκίνησα, ώστε όταν ξανακαθίσω μπροστά στο πληκτρολόγιο, να είμαι έτοιμος, για τη μαγική διαδικασία της γραφής.
Καλή αντάμωση με όλους σας, από το φθινόπωρο και θα είμαι και πάλι ενεργός σε αυτήν τη υπέροχη blog-o-γειτονιά!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!
Και φυσικά, θα κλείσω με τον αγαπημένο που ποιητή, το Οδυσσέα Ελύτη, που τόσο όμορφα ύμνησε το ελληνικό καλοκαίρι.
Σώμα του καλοκαιριού (αποσπάσματα) Οδυσσέας Ελύτης
Ώρα πολλή πέρασε από τότε που η τελευταία καμπάνα σήμανε
Για το χριστιανό που δεν έχει πια σώμα
Κι η ζέστη πάνω από τα λιοστάσια
Κι η ζέστη στις πέτρες που πονάνε από το φως
Κάνει το χρόνο να σταματάει.
Είναι το σώμα του καλοκαιριού που καίει
Είναι το σώμα του καλοκαιριού που ιδρώνει
Είναι το σώμα του καλοκαιριού που σπαρταράει
Πάνω στην άμμο και στην αλμύρα.
Πέρασε η ώρα που η τελευταία καμπάνα σήμανε
Μα η ζωή δεν τελειώνει.
Μέσα στο φως του ήλιου,
Μέσα στο γαλάζιο του ουρανού,
Το καλοκαίρι είναι ένας Θεός που μας κοιτάζει.
Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος
Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους
Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
Και πλάι απ’ το νερό που στάζει συλλαβίζοντας
Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο.
Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ’ αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης
Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα
Σταλμένο απ’ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:
Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!
Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ - Οδυσσέας Ελύτης Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας! [Πηγή: www.doctv.gr]
Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ - Οδυσσέας Ελύτης Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας! [Πηγή:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλα τα σχόλια σας με χαροποιούν και τυγχάνουν απάντησης.