όσο στα θέματα της μητρότητας, των εκτρώσεων, αλλά και της υπογεννητικότητας. Μπορεί το μυθιστόρημα εξομολόγηση της Helene Gemillon να διαπραγματεύεται μια τραγική ιστορία μητρότητας με μια φυσική μητέρα, μια άλλη μητέρα, αυτή που μεγαλώνει το παιδί, μια απίστευτα σκληρή εξέλιξη, έναν καταδικασμένο έρωτα, γενικά μια τραγωδία με φόντο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ο φόβος της γυναίκας, να μην μπορέσει να γεννήσει ένα παιδί, η απόφασή της να κρατήσει ένα "ξένο" παιδί με οποιοδήποτε τίμημα και η σκληρότητα που επέδειξε απέναντι στη φυσική του μητέρα.
Από το βιβλίο θα παρουσιάσω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα για το θέμα του διλλήματος μιας γυναίκας (γραμμένο από γυναίκα) ανάμεσα στην μητρότητα ή την έκτρωση, αλλά στη συνέχεια θα συνεχίσω με κάποιες σκέψεις μου, μετά από μια μικρή έρευνα που έκανα και στοιχεία που ομολογουμένως με σόκαραν.
Η τριανταπεντάχρονη Καμίγη, μια εκ των βασικών πρωταγωνιστριών, έχει μείνει έγκυος, γνωρίζει όμως ότι ο σύντροφός της δεν θέλει παιδί. "Παλιά θεωρούσα πως η έκτρωση ήταν κάτι καλό: μοντερνισμός, ελεύθερη βούληση της γυναίκας... τώρα παλεύω να βγω από μια παγίδα που, όπως όλες οι παγίδες, αρχικά μοσχοβολούσε ελευθερία. Πρόοδος για τη γυναίκα, μωρέ τι μου λέτε! Θέλω να κρατήσω το μωρό, είμαι ένοχη απέναντι στο Νικολά που δεν το θέλει. Κάνω έκτρωση, είμαι ένοχη απέναντι στο μωρό. Η έκτρωση, με τον ισχυρισμό ότι σώζει τη γυναίκα από τη σκλαβιά της μητρότητας, της επιβάλλει μια άλλη μορφή σκλαβιάς: την ενοχή της. Περισσότερο παρά ποτέ η μητρότητα γίνεται η μόνη μας καλή ή κακή πράξη."
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα τα εξής. Ο αριθμός γεννήσεων στη χώρα μας το 2024 ήταν 68.467 νεογνά. Για τις εκτρώσεις δεν υπάρχει υποχρέωση επίσημης καταγραφής, υπολογίζονται όμως γύρω στις 20.000 με 25.000 χιλιάδες το χρόνο. Στις ηλικίες 14-24 υπολογίζονται οι εκτρώσεις σε ποσοστό 17% του συνολικού τους αριθμού. Και θα μείνω σε αυτό το ηλικιακό πλαίσιο για λίγο. Ειδικά στις ηλικίες 14 - 19, όπου το ποσοστό πλησιάζει το 10%. Σίγουρα έχει σχέση με την άρνηση της πολιτείας (φοβούμενη την αντίδραση της εκκλησίας και άλλων συντηρητικών κύκλων) να εισάγει το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στην εκπαίδευση. Ένας φόβος που σήμερα πλέον μου είναι ακατανόητος και επικίνδυνος.
Στη συνέχεια αναλογίστηκα όλη την πολιτική της πολιτείας σχετικά με την οικογένεια και με έπιασε θλίψη. Εκτός από την έλλειψη πραγματικής πολιτικής για την στήριξη της οικογένειας και την ανάγκη να ξεφύγουμε από το ένα ή κανένα παιδί των νέων οικογενειών, έχουμε χαμηλούς μισθούς, ενοίκια στα ουράνια, τιμάριθμος που ποτέ δεν πέφτει, φορολογικό και επιδοματικό πλαίσιο ανίκανο να ανακάμψει την υπογεννητικότητα που μαστίζει τη χώρα μας. Θεσμοί στήριξης της οικογένειας και πολιτικές γεννήσεων, που κάθε άλλο συμβάλλουν στην απόφαση μιας γυναίκας να "κρατήσει" το παιδί της. Και το κερασάκι στην τούρτα: ο αριθμός θανάτων στη χώρα μας το 2024 ήταν... 126.541. Συγκρίνεται όλα τα παραπάνω νούμερα και μετά ας κλάψουμε όλοι μαζί.
Έχουμε λοιπόν δύο θέματα, που όσο κι αν φαίνονται να αντιτίθενται μεταξύ τους, τόσο είναι και αλληλένδετα. Την υπογεννητικότητα και το αδιαμφησβήτητο δικαίωμα στην έκτρωση. Και τα δύο είναι κοινωνικά και πολιτικά θέματα, αφορούν τη μητρότητα για την οποία η πολιτεία δεν κάνει αυτά που οφείλει... αλλά από την άλλη, μήπως ως άντρας, δεν θα μπορέσω ποτέ να αντιληφθώ το ζήτημα σε όλη του την έκταση; Και μην ξεχνάμε ότι οι κυρίαρχες πολιτικές, στη χώρα μας τουλάχιστον ακόμα, από άντρες καθορίζονται.
Κλείνω με ένα άλλο απόσπασμα, πάλι από την Καμίγη: "Θα μου ήταν αδύνατο πια να του το κρύψω για πολύ καιρό, τα φαρδιά μου πουλόβερ δε θα είναι σε λίγο αρκετά φαρδιά. Αν σκεφτόταν να ξαναβρεί στο κρεβάτι του μια γυναίκα με επίπεδη κοιλιά, θα απογοητευόταν. Η εγκυμοσύνη, για τους άντρες, είναι πάνω απ΄ όλα το σώμα μιας γυναίκας που τους ξεφεύγει."
