 |
| Από την ταινία: Το κορίτσι με τα μαύρα |
Η Έλλη Λαμπέτη στα μάτια τα δικά μου, φαντάζει ακόμα ως μια από τις τρεις μεγαλύτερες σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Οι άλλες είναι η Μελίνα Μερκούρη και η Ειρήνη Παππά. Η Λαμπέτη με μάγεψε όταν είδα την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Το Κορίτσι με τα Μαύρα (1956). Η Έλλη Λαμπέτη, συνδέθηκε άρρηκτα με την ταινία αυτή, μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην καριέρα της και δίχως καμία υπερβολή και στον μεταπολεμικό ελληνικό κινηματογράφο. Στην ταινία, το βλέμμα της, η θλίψη στο πρόσωπό της, ο αγώνας της να υπερβεί όσα άσχημα συνέβαιναν δίπλα της, η αποτύπωση της καταπίεσης στην οποία υπόκεινταν οι γυναίκες σε μία καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία της παράκτιας πόλης που ζούσε και η "χημεία" που την έδεσε με τον συμπρωταγωνιστή της Δημήτρη Χορν, με έκαναν να τη θαυμάσω για την υποκριτική της ικανότητα.
Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα συντηρητικό περιβάλλον, όπου η Μαρίνα (Έλλη Λαμπέτη) και η οικογένειά της δέχονται την κοινωνική κατακραυγή, μετά τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα τους. Η Μαρίνα είναι αναγκασμένη να φοράει μαύρα, ενώ η ίδια και η αδελφή της γίνονται αντικείμενα παρενόχλησης από τους ντόπιους άντρες. Η άφιξη του Αθηναίου συγγραφέα Παύλου (Δημήτρης Χορν) στο νησί φέρνει έναν αέρα ελπίδας. Ο Παύλος ερωτεύεται τη Μαρίνα, προκαλώντας την οργή και τη ζήλια της τοπικής κοινωνίας. Η αδυσώπητη νοοτροπία των κατοίκων στέκεται εμπόδιο στην ευτυχία του ζευγαριού, οδηγώντας το σε ένα άκρως τραγικό γεγονός, που με συγκλόνισε.
Η ταινία αναγνωρίστηκε διεθνώς, συμμετέχοντας στα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Καννών και της Μόσχας το 1958. Μάλιστα, απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1958 στις Κάννες, ενώ κέρδισε και το βραβείο της Αργυρής Άρκτου στο Φεστιβάλ της Μόσχας.
Η Έλλη Λαμπέτη (πραγματικό όνομα Έλλη Λούκου) γεννήθηκε στα Βίλια της Αττικής το 1926. Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αφού σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Στο θέατρο ξεχώρισε για το μεγάλο υποκριτικό της ταλέντο, την ευαισθησία και την ένταση στις ερμηνείες της, καθιστώντας την μια από τις κορυφαίες πρωταγωνίστριες της εποχής της. Στον κινηματογράφο εκτός από το "Κορίτσι με τα Μαύρα", οι ερμηνείες της άφησαν εποχή και σε άλλες ταινίες, όπως η «Κάλπικη Λίρα» και η «Το τελευταίο ψέμα». Η ερμηνεία της στην τελευταία τής χάρισε υποψηφιότητα για τα βραβείο BAFTA. Η προσωπική ζωή της Έλλης Λαμπέτη, παρά την επαγγελματική της επιτυχία, ήταν γεμάτη ανατροπές, μεγάλους έρωτες, αλλά και τραγικές απώλειες που σημάδεψαν την ψυχή και την πορεία της. Το 1950, η Λαμπέτη παντρεύτηκε τον γνωστό δημοσιογράφο, κριτικό και θεατρικό συγγραφέα Μάριο Πλωρίτη. Ο γάμος τους διήρκεσε μόλις τρία χρόνια, αλλά η στενή φιλία τους διατηρήθηκε για πάντα. Η σχέση της με τον Δημήτρη Χορν θεωρείται ένας από τους πιο θυελλώδεις και παθιασμένους έρωτες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Οι δυο τους αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια, τόσο στη ζωή όσο και στη σκηνή, και συνεργάστηκαν σε πολλές επιτυχημένες παραστάσεις και ταινίες. Η σχέση τους, όμως, ήταν γεμάτη εντάσεις και διαφωνίες και έληξε οριστικά το 1959. Μετά τον χωρισμό της από τον Χορν, γνώρισε τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν, τον οποίο και παντρεύτηκε το 1953. Ο γάμος τους κράτησε για αρκετά χρόνια, ως το 1976.
Βίωσε την τραγική απώλεια ενός παιδιού με τον Δημήτρη Χορν, καθώς απέβαλε κατά τη διάρκεια της σχέσης τους. Η μεγαλύτερη ίσως πληγή της ζωής της ήταν η αποτυχημένη υιοθεσία της κόρης της, Ελίζας. Το 1974 η Λαμπέτη προσπάθησε να υιοθετήσει ένα κοριτσάκι. Ωστόσο, η βιολογική του μητέρα το διεκδίκησε δικαστικά, με αποτέλεσμα η Λαμπέτη να χάσει τελικά την κηδεμονία. Αυτή η υπόθεση την τραυμάτισε βαθιά και επηρέασε την ψυχική της υγεία για πολλά χρόνια. Η Έλλη Λαμπέτη έφυγε από τη ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου 1983, σε ηλικία 57 ετών, μετά από μια μακρά μάχη με τον καρκίνο.
