ΕΡΤ και Πολιτισμός

  Η ΕΡΤ φέτος κλείνει 60 χρόνια παρουσίας στη ζωή μας. Για πολλά χρόνια ήταν ο μόνος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της χώρας μας. Η συνεισφορά της ΕΡΤ στην μνήμη αυτών των χρόνων είναι σημαντική κι αυτό κάποιος το καταλαβαίνει εύκολα αν περιηγηθεί στο αρχείο της.

  Σήμερα αποτελεί τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας μας, τον οποίον πληρώνουμε όλοι οι πολίτες, διαμέσου των λογαριασμών ρεύματος. 36 ευρώ το χρόνο για κάθε σύνδεση. Ένας φορέας ο οποίος οφείλει να εξυπηρετεί δύο βασικούς σκοπούς. Την αντικειμενική ενημέρωση του κόσμου (κατά το δυνατόν) και την προαγωγή του πολιτισμού μας. 

   Οι παρακάτω παρατηρήσεις μου αφορούν το τηλεοπτικό κομμάτι του φορέα και μόνο. Ως προς τον πρώτο σκοπό λοιπόν, λαμβάνοντας υπόψη ότι η ΕΡΤ ελέγχεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, θα έλεγα ότι είμαι εν μέρει ικανοποιημένος, μιας και αισθάνομαι ότι οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Κάθε κυβέρνηση όμως θέλει να ορίζει τους κανόνες της ενημέρωσης, η τωρινή το έχει πετύχει σε πολύ μεγάλο βαθμό σε όλο σχεδόν το τηλεοπτικό φάσμα, οπότε δεν περιμένω κάτι καλύτερο. Και δεν με ενοχλεί τόσο η δουλειά των δημοσιογράφων, υπάλληλοι είναι που κάνουν τη δουλειά τους με εργοδότη την κυβέρνηση, αλλά το θράσος των κυβερνώντων υπουργών, οι οποίοι δεν διστάζουν να τους βάζουν χέρι αν ξεφύγουν λίγο από το δικό τους αφήγημα. Το παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό:

  

  Ως προς το θέμα του πολιτισμού, η ΕΡΤ τα λίγα τελευταία χρόνια, δείχνει να χάνει ολοκληρωτικά το παιχνίδι. Καμία εκπομπή για το βιβλίο, τον κινηματογράφο, το θέατρο, τα εικαστικά κλπ, καμιά στήριξη στους δημιουργούς κάθε είδους (πλην όσων έχουν σχέση με τις τηλεοπτικές παραγωγές και τον κινηματογράφο όπου κάποιες φορές είναι παραγωγός ή συμπαραγωγός). Έχει ένα ολόκληρο κανάλι για αθλητικές μεταδόσεις, αλλά δεν διαθέτει τον ελάχιστο χρόνο στους Έλληνες δημιουργούς, να μην μιλήσω για τους ξένους. Ακόμα και η μουσική και τα νέα της ρεύματα είναι άφαντα (και φυσικά δεν αναφέρομαι στη τραπ). Περιστασιακά μόνο, σε κάποιες εκπομπές, ίσως παρουσιαστεί κάποιος δημιουργός ή καλλιτέχνης, αν τύχει να απασχολήσει την επικαιρότητα. Οι παλαιότεροι θυμόμαστε την εκπομπή το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ, δημιούργημα των Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη. Η εκπομπή είχε καταγράψει τις αυτοβιογραφίες εκατοντάδων σημαντικών Ελλήνων, όπως του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιάννη Ρίτσου και της Διδώς Σωτηρίου. Ή το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ του Λάκη Παπαστάθη, το οποίο θεωρείται από τις ποιοτικότερες εκπομπές λόγου και τέχνης. Περιλάμβανε αφιερώματα σε σπουδαίους δημιουργούς όπως τον Αλέκο Φασιανό, τον Γιάννη Τσαρούχη και πνευματικούς ανθρώπους όπως τον Μένη Κουμανταρέα, τον Μανώλη Αναγνωστάκη. Αλλά και μουσικές εκπομπές λείπουν, όπως το Μουσικό Κουτί με τους Πορτοκάλογλου και Μόρφη.

  Η ΕΡΤ οφείλει να διαφέρει από την ιδιωτική τηλεόραση. Με το όποιο κόστος. Οφείλει να είναι το κανάλι που θα παρεμβαίνει και θα προβάλλει τον σύγχρονο πολιτισμό της χώρας μας, ακόμα και τη διεθνή πολιτιστική σκηνή, έστω κι αν δεν αρέσει στους κυβερνώντες. Καλές οι ελληνικές ταινίες που προβάλλει κάθε μέρα, αλλά αυτές ήταν κάποτε. Και σήμερα η χώρα παράγει πολιτισμό, έχει σπουδαίους δημιουργούς σε κάθε επίπεδο, στους οποίους αρνείται να ανοίξει την πόρτα της. Θα ήθελα η πόρτα της να είναι ανοικτή και για τα διεθνή πολιτιστικά ρεύματα.

  Αντίθετα αναγάγει σε πρωτεύον πολιτιστικό ζήτημα την Γιουροβίζιον, με το πολύ χαμηλό επίπεδο μουσικών δημιουργιών. Και δεν είναι ότι εγώ τα βλέπω με την απόσταση της ηλικίας, αλλά όποιος έχει την ελάχιστη καλλιτεχνική παιδεία, συμφωνεί με την άποψη αυτή. Ένα ανούσιο πανηγυράκι, στο οποίο ξοδεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, δίχως κανένα παραπέρα αντίκρισμα. Για να συμμετάσχει ένας τραγουδιστής μας στο μεγάλο πανηγύρι, όπου προβάλλεται μία ατζέντα της τάχατες ανεκτικότητας και της απολιτίκ κουλτούρας.

  Της τάχατες ανεκτικότητας, όπου οι διαγωνιζόμενοι νέοι και νέες, για να έχουν τύχη αυτοπροσδιορίζονται ως ουδέτερο φύλλο. Μιας απολιτίκ κουλτούρας, όπου απαγορεύεται η όποια πολιτική αναφορά, ακόμα κι αν αφορά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

  Όλα τα παραπάνω θα ήταν απλώς λυπηρά αν δεν ήταν τραγικά.