Η καριέρα του άλλαξε ριζικά το 1978 με τη συμμετοχή του στον δίσκο "Η Εκδίκηση της Γυφτιάς" των Νίκου Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη. Ο δίσκος αυτός, που ηχογραφήθηκε στο δικό του χειροποίητο στούντιο (το έφτιαξε με εξαρτήματα που αγόραζε από παλαιοπωλεία το 1974), το θρυλικό «Αγροτικόν» στην Κάτω Τούμπα. Ο δίσκος αυτός που τόσο αγαπήθηκε, σήμερα θεωρείται σημείο αναφοράς για το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι. Ο ίδιος είχε πει: "...δεν ήταν καινούρια το άκουσμα, αλλά καινούρια η διάθεση. Τα τραγούδια ήταν κλασικές, λαϊκές φόρμες, αλλά οι στίχοι ήταν κάτι το οποίο δεν υπήρχε παλαιότερα στα τραγούδια και αυτό νομίζω πως ξένισε. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που ασχολούνταν μέχρι τότε επαγγελματικά με το λαϊκό τραγούδι, τα ονόμασαν δήθεν λαϊκά". Σταθμό στην καριέρα του θεωρεί τη συνεργασία του με τον Διονύση Σαββόπουλο.
Ο Παπάζογλου είχε ένα δικό του, μοναδικό στυλ που συνδύαζε την ηλεκτρική κιθάρα με τον μπαγλαμά και τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας. Σήμα κατατεθέν του το κόκκινο φουλάρι στο λαιμό. Επικοινωνούσε τα τραγούδια του με τον κόσμο μέσα από συναυλίες, που έδινε κάθε καλοκαίρι, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αλλά πέρα από τη μουσική, αγαπούσε και τη θάλασσα (ήταν δεινός ιστιοπλόος) και είχε επίσης και άδεια χειριστή ελαφρών αεροσκαφών, οπότε χαριτολογώντας θα λέγαμε ότι είχε κατακτήσει και τη στεριά, και τη θάλασσα και τον αέρα.
Τραγούδια του, που έχουν μείνει όπως λέμε, πολλά. Κυρίως του άρεσε να γράφει βιωματικά τραγούδια. Ενδεικτικά θα αναφέρω το Αύγουστος (αναφέρεται σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και τον σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978), Αχ Ελλάδα (ένας διαφορετικός, τρυφερός ύμνος για την Πατρίδα μας), Φύσηξε Βαρδάρης (φημολογείται ότι αναφέρεται στον τραγικό θάνατο της αδελφής του, σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη μπροστά στα μάτια του), Κανείς εδώ δεν τραγουδά, Υδροχόος, Πότε Βούδας πότε Κούδας, Εγώ δεν είμαι ποιητής, Ραγίζει απόψε η καρδιά και τόσα άλλα.
Πέρα από τα τραγούδια του, τα οποία ακόμα μας συγκινούν, ο Νίκος Παπάζογλου λειτούργησε κι ως μέντορας για μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών, προερχόμενων κυρίως από τη Θεσσαλονίκη όπως τον Σωκράτη Μάλαμα και τη Μελίνα Κανά, τους οποίους φιλοξένησε και ανέδειξε στο στούντιο του, το περίφημο Αγροτικόν.
Κλείνω το μικρό αυτό αφιέρωμα στον σπουδαίο αυτόν καλλιτέχνη με το εμβληματικό τραγούδι του Αύγουστος:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλα τα σχόλια σας με χαροποιούν και τυγχάνουν απάντησης.