Ιατρείο ψυχής

  Το παρακάτω κείμενό μου, είναι από το λογοτεχνικό δρώμενο της Μαρίας Νικολάου, που διατηρεί το ιστολόγιο ΚΕΙΜΕΝΟ. Η πρόκληση ήταν να γράψουμε ένα μικρό κείμενο, διακοσίων λέξεων, με τις λέξεις άνοιγμα, δώρο, φως. Την ευχαριστώ για την ευκαιρία να πειραματιστούμε με τις λέξεις και κατ΄επέκταση με τη γραφή, αλλά και για τον κόπο της οργάνωσης όλης αυτής της προσπάθειας.

  Συγχαρητήρια στον Γιάννη (Giannis Pit) για την πρωτιά του με το υπέροχο Adagio

  Aναδημοσιεύω και το δικό μου πόνημα στο ιστολόγιο μου, για να  μείνει κι εδώ:  

Η εικόνα είναι δημιουργία της Τεχνητής Νοημοσύνης 
(ή αλλιώς: του συνομιλητήρα)

  Ο προσφάτως αφιχθείς ιατρός από την Εσπερία, είχε εγκατασταθεί οριστικά στη μικρή τους πόλη, φτιάχνοντας ένα διαφορετικό ιατρείο. Γιάτρευε τους πόνους της ψυχής διαμέσου παλιών φωτογραφιών, σε έναν χώρο, που δημιούργησε κάποιος ξεχασμένος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Πράσινο γρασίδι στο δάπεδο, λάμπες στην οροφή σε ακανόνιστα σχήματα, έπιπλα ασύμμετρα και ανομοιόμορφα, που έμοιαζαν έτοιμα να ρευστοποιηθούν στον χώρο, πίνακες με κρυφά νοήματα σε καθημερινά αντικείμενα, όπως γέφυρες, ρολόγια ή κλεψύδρες. Ο ιατρός, αλλόκοτος στην εμφάνιση, περισσότερο έμοιαζε μ΄ έναν ζογκλέρ σε επαρχιακή παράσταση.

   Από τους ασθενείς του ζητούσε να του παραδώσουν πέντε φακέλους, όπου μέσα στον καθένα θα είχαν τοποθετήσει μία σημαντική γι΄αυτούς φωτογραφία. Το άνοιγμά τους θα γινόταν με τρόπο θεατρικό και οι φωτογραφίες θα επιστρέφονταν σαν να λάμβαναν κάποιο πολύτιμο δώρο. Θα έβλεπαν την πρώτη για λίγα δευτερόλεπτα στο φως που τρεμόπαιζε και στη συνέχεια θα έπρεπε να του διηγηθούν αυθόρμητα, δίχως αναστολές, τέτοια ήταν η συμφωνία, όλα όσα έκρυβε μέσα της η εικόνα που μόλις αντίκρισαν, όσα δεν είχαν τολμήσει ποτέ μέχρι τότε, ούτε στον εαυτό τους να πουν. Η διαδικασία εξαντλούνταν στην τελευταία φωτογραφία.

  Και είναι γεγονός ότι έφευγαν ανακουφισμένοι από εκεί, είχαν επιτέλους διαβεί το ξέφωτο της γαλήνης που τόσο λαχταρούσαν, χρειάζονταν μόνον κάποιον, που ήξερε να ακούει την ψυχή και τη καρδιά τους.