(συνέχεια από το προηγούμενο)
Και το ταξίδι μας συνεχίστηκε, σε έναν στενό, επαρχιακό δρόμο όλο στροφές, 25 χλμ περίπου νότια της Οχρίδας, λίγο πριν τα σύνορα με την Αλβανία, προς το θέρετρο του Οσίου Ναούμ, όπου πάνω σε ένα ύψωμα βρίσκεται το μοναστήρι του, κτισμένο τον 10ο αιώνα από τον ίδιο. Η μεσαιωνική Οχρίδα αποτέλεσε τον πυρήνα του σλαβικού χριστιανικού πολιτισμού και ο Άγιος Κλημέντιος μαζί με τον Όσιο Ναούμ συνέβαλαν τα μέγιστα στην εδραίωσή του. Λέω θέρετρο διότι εκτός από από τον προσκυνηματικό χαρακτήρα της περιοχής, αποτελεί και τόπο αναψυχής με οργανωμένη πλαζ και πολλά καταστήματα τουριστικού ενδιαφέροντος. Ο τουρισμός που έρχεται εδώ είναι οργανωμένος σε γκρουπ, πολλοί Σέρβοι που έρχονται να προσκυνήσουν, αλλά και Αμερικάνοι, οι οποίοι απλώς βλέπουν, φωτογραφίζουν και ακούνε τους ξεναγούς.
 |
| Το καθολικό του Οσίου Ναούμ, το οποίο αν και δεν λειτουργεί το μοναστήρι πλέον, δέχεται καθημερινά προσκυνητές. |
 |
| Στο εσωτερικό του ναού, βρίσκεται ο τάφος του Οσίου Ναού. Οι προσκυνητές με ευλάβεια ακουμπούν το αυτί τους στο κρύο μάρμαρο, για ν' ακούσουν τους κτύπους της καρδιάς του. Πιστεύουν ότι, μόνο αν έχεις καθαρή καρδιά θα τους ακούσεις... |
 |
| Τα καραβάκια μεταφέρουν κόσμο από την πόλη της Οχρίδας στο θέρετρο, μιας κι όλη η περιοχή αποτελεί ένα από τα πιο οργανωμένα τουριστικά σημεία της Βόρειας Μακεδονίας. |
Στη συνέχεια διασχίσαμε τα σύνορα δίχως προβλήματα και σε μία ώρα περίπου βρεθήκαμε στην Κορυτσά. Ο δρόμος σε καλή κατάσταση, με αρκετή κίνηση, οχημάτων και πεζών, και εμφανή την παρουσία της αστυνομίας. Το όριο κι εδώ είναι τα 60χλμ την ώρα, σε λίγα σημεία επιτρέπεται να τα υπερβείς. Στην Κορυτσά ο κύριος προορισμός μας ήταν ο ναός της Αναστάσεως, που κτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο στο κέντρο της πόλης. Και η επίσκεψη μας αυτή άξιζε διότι μας υπενθύμισε το σημαντικότατο έργο που έκανε ο σπουδαίος αυτός Ιεράρχης της Ορθοδοξίας στην Αλβανία, που δεν περιορίστηκε βέβαια, μόνο στο άνοιγμα δεκάδων ορθόδοξων ναών σε όλη τη χώρα.
 |
| Τα θυρανοίξια του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως έγιναν το 1996. Είναι ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός της Αλβανίας και σήμερα αποτελεί το κυριότερο τοπόσημο της Κορυτσάς, κτισμένος στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. |
 |
| Λεπτομέρεια από το εσωτερικό του ναού. |
Στη συνέχεια κάναμε μία βόλτα στον κεντρικό πεζόδρομο Shen Gjergji (Αγίου Γεωργίου) της πόλης και ήπιαμε καφέ σε μια από τις πολλές καφετέριες, σαν να ήμαστε σε κάποια ελληνική πόλη. |
| Ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα της πόλης πάνω στον πεζόδρομο. |
 |
| Στη θέση του ναού του Αγίου Γεωργίου, που γκρεμίστηκε επί κομμουνιστικού καθεστώτος για να κτιστεί βιβλιοθήκη, σήμερα υπάρχει μία πλάκα στην οποία αναφέρεται στο γεγονός και μία γραμμική αναπαράσταση του ναού στο έδαφος, για να μην ξεχάσουν οι κάτοικοι της Κορυτσάς την ιστορία της πόλης. |
Τέλος επισκεφτήκαμε το Παλιό Παζάρι, που άλλοτε ήταν το οικονομικό κέντρο της πόλης και σήμερα εξυπηρετεί κυρίως τις τουριστικές ανάγκες των επισκεπτών της.  |
| Η κεντρική πλατεία του παζαριού, γεμάτη ολόγυρα με κάθε είδους καταστήματα εστίασης. |
Σίγουρα η Κορυτσά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για εμάς. Πολύ οργανωμένη πόλη, υπήρχαν δημοτικοί αστυνόμοι οι οποίοι κατεύθυναν τους επισκέπτες για να βρουν πάρκιν (το οποίο είναι δύσκολο να βρεις), το σέρβις και τα παρεχόμενα είδη στα καταστήματα ήταν άψογα και οι τιμές μισές σε σχέση με την πατρίδα μας.
Για την επιστροφή επιλέξαμε να διαβούμε την Πίνδο, από τον μοναδικό δρόμο που συνδέει την Κορυτσά με τον συνοριακό σταθμό της Μέρτζανης στο νομό Ιωαννίνων, τον οποίο περάσαμε γρήγορα μιας και ήμαστε μόνοι μας. Για τον δρόμο των 82 χιλιομέτρων χρειαστήκαμε 2 ώρες γεμάτες. Μέχρι την Ερσέκα ο δρόμος είναι καινούργιος, επαρχιακός όμως, τα όρια κι εδώ σπάνια ξεπερνούν τα 60 χλμ/ώρα. Από την Ερσέκα ως τα σύνορα, η άσφαλτος είναι καινούρια, υπάρχει καλή οδοσήμανση αλλά ο δρόμος είναι στενός, όλο στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες. Άξιζε όμως μιας και η εμπειρία να διασχίζεις την Πίνδο είναι μοναδική.
