Χειμώνας

Η συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο της Airis με θέμα "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα". 

   Ο Ανδρέας στάθηκε μπροστά στο παράθυρο. Έξω ο ήλιος επιτέλους είχε προβάλλει φωτίζοντας εκτυφλωτικά το χιόνι που είχε καλύψει από το προηγούμενο βράδυ όλο το χωριό τους. Στέγες, δρόμους και πεζοδρόμια, δέντρα, το χώμα. Δεν ήταν η λαμπρότητα του χιονιού που τον ενοχλούσε, αλλά η ψυχρότητα του άδειου του σπιτιού, ο πόνος στην καρδιά που μέρα με τη μέρα τον κατέτρωγε, η αίσθηση της διάλυσης όλων όσων είχε κτίσει τη ζωή του μέχρι πρότινος. 

   Δεν υπάρχει κρύος καιρός μα μόνο ακατάλληλα ρούχα είχε διαβάσει τις προάλλες. Ένα ακόμα από τα ευφυολογήματα του διαδικτύου. Μα ο χειμώνας δεν ήταν μόνο εκεί έξω. Ήταν κυρίως η σιωπή που είχε εγκατασταθεί στο σαλόνι του, ανάμεσα στις άδειες πολυθρόνες και τα αδιάβαστα βιβλία, στο τραπέζι της κουζίνας, στο κρεβάτι τους. Μετά το φευγιό της, οι εποχές είχαν σταματήσει να εναλλάσσονται. Είχε μείνει κολλημένος σε έναν αιώνιο Δεκέμβρη της ψυχής, τίποτε δεν ήταν ικανό να του αναπτερώσει την όποια ελπίδα.

  Η μοναξιά έχει τη δική της θερμοκρασία, είναι ένας υπόκωφος πάγος που δεν λιώνει με την πρώτη ακτίνα ηλίου. Είναι η ανάγκη να τυλιχτείς σ' ένα παλιά παλτό, όχι για να προστατευτείς από το χιόνι, αλλά για να κρατήσεις μέσα σου τα τελευταία ψήγματα μιας ζεστασιάς που κάποτε θεωρούσες δεδομένη. Ίσως αυτός να ήταν ο σκοπός του χειμώνα, σκέφτηκε. Να μας αναγκάσει να κοιτάξουμε μέσα μας. Όπως οι σπόροι περιμένουν κάτω από το παγωμένο χώμα, έτσι και η ανθρώπινη αντοχή δοκιμάζεται στον χειμώνα. Δεν είναι ο θάνατος της φύσης, αλλά η ανάσα της. Μια βαθιά, παγωμένη εισπνοή πριν την επόμενη άνοιξη.

  Ασυναίσθητα άνοιξε το φερμουάρ στο πουλόβερ που φορούσε. Το σκοτάδι της ψυχής του σαν να φωτίστηκε λίγο. Για πρώτη φορά, η ησυχία γύρω του δεν του φάνηκε απειλητική. Ήταν απλώς ο χειμώνας που του ζητούσε να περιμένει. Του ζητούσε να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να βρει και πάλι τη ζωντάνια του, να πολεμήσει ενάντια στην παραίτηση που είχε υποβάλλει τον εαυτό του, να θελήσει την επόμενη ημέρα.

  Φτάνει να το ήθελε πραγματικά, φτάνει να ήθελε να ζήσει και πάλι, φτάνει να δεχόταν να αφήσει πίσω του όσα τον κρατούσαν σε ένα παρελθόν δίχως νόημα.  

φωτο: Β. Διακοβασίλης